เธอก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง
เป็นเพียงคนธรรมดาที่...บังเอิญเป็นคนพิเศษของหัวใจฉัน
เป็นคนที่ไม่เคยมองเห็นฉันเป็นใครที่สำคัญไปกว่าเพื่อนทั่วไป

กี่ครั้งแล้วที่เธอเจ็บช้ำ...
ซมซานกลับมาทั้งน้ำตา...
และหวังว่าฉันจะช่วยเยียวยาเธอได้
ทุกครั้งมันเป็นอย่างนั้น
และก็ทุกครั้งอีกเช่นกัน...ที่หัวใจฉันรวดร้าวเจียนตาย

แค่อยากให้เธอรู้...
ที่เห็นยังยิ้มได้...ใช่ว่าร้องไห้ไม่เป็น
คนที่วางหน้าเฉย...อาจกำลังเย้ยหัวใจที่แหลกสลาย
คนที่หัวเราะ...อาจกำลังเยาะความรักที่ไม่มีวันสมหวัง
เหมือนคนอย่างฉัน...ที่ยิ้มให้กับน้ำตาที่กำลังหลั่นรินในใจ

ก็จะให้ฉันทำเช่นไร
ในเมื่อหัวใจของเธอไม่เคยมีฉัน
ดวงตาของเธอสะท้อนภาพของฉันเพียงเพื่อมองผ่าน
เพราะฉะนั้น ฉันเลยทำได้ดีที่สุดเพียงเท่านี้
ส่งยิ้ม...และคอยปลอบโยน
เก็บกักน้ำตาเอาไว้ในส่วนลึก
ก็จะมีประโยชน์อะไรเล่าที่จะร่ำไห้
ในเมื่อหัวใจของเธอไม่เคยรับฟีง
ไม่ว่าอะไรที่ฉันทำ...
ก็คงไม่มีอะไรมีค่าพอจะรั้งเธอไว้

น้ำตาที่ไม่มีความหมาย...จะให้ฉันร้องออกมาเพื่ออะไร